JAKUB JABŁOŃSKI

Sensacją w Polsce stała się rozmowa premiera i prezydenta.

Dowodzi to niezbicie, jak dysfunkcjonalny jest obecny układ polityczny w naszym kraju.Konstytucja z 1997 r. stworzyła system oparty na współpracy organów państwa nie zależnie od poglądów i powiązań partyjnych osób piastujących te stanowiska. Jej twórcy zakładali, że obejmując urzędy państwowe politycy będą zostawiali legitymacje swoich stronnictw w szufladach, będą „wysiadać na przystanku Rzeczpospolita”. Że ważniejsze będzie dla nich dobro wspólne niż partykularne korzyści i interesy. Był to przejaw optymizmu z przełomu wieków: zimna wojna się zakończyła, można było rozwijać systemy państwa dobrobytu, demokracja zatriumfowała.

Tak to faktycznie działało do 2005 r. Prezydent Kwaśniewski utrzymywał regularne kontakty z premierami, ministrami spraw zagranicznych oraz obrony, koordynatorami służb specjalnych itd. i ze swojej, i z obcej „bańki” (jak byśmy to dzisiaj powiedzieli). Z Włodzimierzem Cimoszewiczem i Markiem Belką łączyła go przyjaźń, z Leszkiem Millerem – szorstka przyjaźń, a z Jerzym Buzkiem – dobra kohabitacja. Powoływał prezesa NBP z „drugiej strony”, do Rady Polityki Pieniężnej mianował neutralnych fachowców.

Awanturnicza prezydentura Lecha Wałęsy stała się mglistym wspomnieniem i co najwyżej memento dla polityków kolejnej generacji. (Czyt. też str. 19).

Kiedy zabrakło Kwaśniewskiego, odpowiedzialnych socjaldemokratów (po dotkliwej porażce w 2005 r.), intelektualistów z wcześniejszej Unii Demokratycznej i europejskich liberałów z późniejszej Unii Wolności, coś się zaczęło psuć. Obóz dawnej „Solidarności”,gdy pozostał sam na placu boju, okazał się kłótliwy i bez skrępowania ciągnący sukno ku sobie. Zaczęły się „wojny o krzesło” (Lech Kaczyński i Donald Tusk polecieli dwoma samolotami na ten sam szczyt UE i wyrywali sobie fotel przy negocjacyjnym stole),prowokacje policji politycznej wobec wicepremiera z koalicyjnej partii (tzw. afera gruntowa, która prawdopodobnie zaprowadziła Andrzeja Leppera do samobójstwa, a Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika – to na pewno – do więzienia, choć po latach i tylko na krótko)... Cały artykuł Jakuba Jabłońskiego o tym, że "moja racja jest mojsza, niż twojsza" na łamach tygodnika.